post

Rodzaje uderzeń w krótkiej grze

W krótkiej grze można wyróżnić dwa podstawowe rodzaje uderzeń, ale każde z nich występuje
w kilku wariantach. Ilość wariantów łącznie z możliwym doborem kijów jest bardzo duża i każdy gracz w rezultacie wielu prób powinien wybrać kilka z nich, które będzie miał opanowane najlepiej
i które będzie stosował w 5 podstawowych sytuacjach wokół greenu, opisanych w punkcie III.

Chip

To pierwsze podstawowe uderzenie w okolicach greenu.
Oto jak wygląda jego sekwencja

Rodzaje uderzeń w krótkiej grze

Dokładnie można obejrzeć całą technikę na kilku filmach na stronie http://zwiazekgolfistow.pl/trening/lekcje-video.html?category=8

Nadgarstki w chippingu są proste, brak ich wyraźnego zagięcia w zamachu. Nie są one sztywne, uchwyt kija jest miękki, z wyczuciem. Jest tylko jedna dźwignia – cała lewa ręka i kij.

Rodzaje uderzeń w krótkiej grze

Podstawowy chip bardzo przypomina w sensiu ruchu długi putt. W zależności od długości zamachu piłka leci bliżej lub dalej. Niezwykle ważne jest zachowanie stałego kąta ataku piłki i stałego loftu dynamicznego kija w kontakcie z piłką. Zapewnia to stały spin i w związku z tym takie samo zachowanie się piłki po upadku na green.
Średnio zamach lewej ręki na godzinę 7 (patrz zdjęcie powyżej) daje lot piłki na 5-7 kroków,
a na godzinę 8 ok 10 kroków.

Pitch

To drugie podstawowe uderzenie w okolicach greenu.
Oto jak wygląda jego sekwencja.

Rodzaje uderzeń w krótkiej grze

Dokładnie można obejrzeć całą technikę na kilku filmach na stronie http://zwiazekgolfistow.pl/trening/lekcje-video.html?category=9

Nadgarstki są zgięte, uchwyt kija jest miękki, z wyczuciem.

Rodzaje uderzeń w krótkiej grze

Widać tutaj wyraźnie założenie 2 dźwigni – jedna to lewa ręka od lewego barku do lewego nadgarstka i druga od zagiętego lewego nadgarstka do główki kija.
Podobnie jak w chippingu niezwykle ważne jest zachowanie stałego kąta ataku piłki i stałego loftu dynamicznego kija w kontakcie z piłką. Zapewnia to stały spin i w związku z tym takie samo zachowanie się piłki po upadku na green.

W zależności od długości zamachu lewej ręki piłka leci bliżej lub dalej.
Każdy gracz powinien wielokrotnie przećwiczyć różne zamachy, aby odkryć zależność zamach-długość lotu piłki. Oto poniżej przykładowe zamachy przy różnej długości lotu piłki.

Rodzaje uderzeń w krótkiej grze

To zamach na lot piłki ok 15 kroków

Rodzaje uderzeń w krótkiej grze

To zamach na lot piłki ok 20 kroków

Rodzaje uderzeń w krótkiej grze

To zamach na lot piłki ok 25 kroków.

Oczywiście wiele zależy od prędkości ruchu i jak wspominałem powyżej każdy gracz powinien
w rezultacie wielu prób ustalić jaki zamach, przy jakiej prędkości daje jaką odległość lotu piłki
w jego przypadku.

Te dwa uderzenia – chip i pitch zostały pokazane powyżej w swoich wersjach podstawowych.
Te właśnie wersje są najbardziej przydatne w 5 podstawowych sytuacjach wokół greenu, które opisuję poniżej w punkcie III.
Jednak warto znać i trenować możliwie dużo wariantów tych 2 podstawowych uderzeń z dwóch powodów.
Po pierwsze zdarzają się czasem sytuacje wyjątkowe wokół greenu, gdzie uderzenie standardowe nie ma zastosowania np. uderzenie nad bunkrem do dołka na samym brzegu greenu.
Po drugie ćwiczenie różnych wariantów podstawowych uderzeń znacznie poprawia technikę tych dwóch podstawowych uderzeń. Im więc więcej ich wariantów opanujemy, tym 2 podstawowe uderzenia (chip i pitch) będą skuteczniejsze i bardziej powtarzalne.

Oto warianty tych dwóch podstawowych uderzeń.

Wysoki chip

Czasem sytuacja przy greenie wymaga aby piłka zatrzymała się prawie natychmiast po krótkim locie. W takim przypadku stosujemy odmianę podstawowego chipa, gdzie lot piłki jest wyższy i jej rotacja większa. Stosujemy do tego wedge 60.
Podstawowa technika jest bardzo podobna do klasycznego chipa z dwoma modyfikacjami.
a. Postawa jest lekko otwarta w stosunku do linii celu
b. Główkę kija prowadzimy od zewnątrz do wewnątrz (równolegle do linii stóp), podcinając lekko piłkę. Główkę kija prowadzimy jak najbardziej płasko po ziemi.
Efektem będzie wyższy lot piłki oraz jej szybsze zatrzymanie się po upadku.
Do zagrania tego uderzenia niezbędne jest w miarę dobre, miękkie podłoże oraz tzw. bounce kija maksimum 10 stopni. Przy twardym podłożu oraz większym bounce istnieje ryzyko topowania piłki.

Toczący się chip

Uderzenie to jest przydatne gdy green unosi się lub gdy dołek znajduje się na wzniesieniu na greenie. Zależy nam na tym aby piłka po upadku na green potoczyła się dalej aniżeli wynika to
z naturalnego loftu kija przy podstawowym chipie.
Do tego uderzenia możemy zastosować każdy kij od wedga 56 do i8.
Dokonujemy dwóch modyfikacji podstawowego chipa.
a. Piłkę ustawiamy trochę bardziej w prawo od środka postawy, mniej więcej 2 cm w stosunku do jej normalnej pozycji w chippingu
b. Wykonując sam ruch do przodu dokonujemy w momencie impaktu skrętu obu nadgarstków
w lewo (dla praworęcznych) co powoduje „zawinięcie” piłki główką kija. W momencie kontaktu zmniejsza się dodatkowo loft oraz rotacja wsteczna piłki (spin).
W efekcie piłka po upadku na green potoczy się mniej więcej 1,5 raza dalej niż w przypadku uderzenia tym samym kijem podstawowego chipa.

Bardzo długi chip

Uderzenie to wykonuje się ironami (od i9 do i5) na dystans lotu piłki od 10 do 20 kroków.
Nie różni się ono technicznie od klasycznego chipa. Piłka toczy się bardzo długo i uderzenie to czasem wykonujemy uderzając piłkę przed green aby wyhamowała i wtoczyła się na green.
Jest ono użyteczne gdy gramy na twardszej powierzchni, a dołek jest na końcu greenu.

Wysoki pitch

Czasem sytuacja przy greenie wymaga aby piłka po locie 15-30 kroków zatrzymała się jak najszybciej po upadku na green. Ponieważ uderzenie z dużym spinem jest bardzo trudne technicznie, to możemy spróbować wykonać pitch z wysoką trajektorią.
W takim przypadku stosujemy odmianę podstawowego pitcha, gdzie lot piłki jest wyższy. Stosujemy do tego wedge 60.
Podstawowa technika jest bardzo podobna do klasycznego pitcha z dwoma modyfikacjami.
a. Piłka jest ustawiona praktycznie pośrodku postawy lub nawet o 1 cm w lewo od jej środka
b. Po zakończeniu uderzenia staramy się prowadzić główkę kija jak najwyżej. W tym celu lewy łokieć zginamy i przyciągamy blisko lewej strony ciała, do żeber.
Wygląda to tak

Rodzaje uderzeń w krótkiej grze

Efektem będzie wyższy lot piłki oraz jej szybsze zatrzymanie się po upadku.
Do zagrania tego uderzenia niezbędne jest w miarę dobre, miękkie podłoże oraz tzw. bounce kija maksimum 10 stopni. Przy twardym podłożu oraz większym bounce istnieje ryzyko topowania piłki.

Toczący się pitch

Uderzenie to stosujemy, gdy chcemy aby po upadku na green piłka potoczyła się trochę dłużej
w stronę dołka. Możemy w tym celu użyć oczywiście kija z mniejszym loftem, ale są sytuacje gdy piłka mimo wszystko na początku musi polecieć na pewną wysokość, a potem chcemy aby się toczyła dłużej.
W takim przypadku stosujemy odmianę podstawowego pitcha, gdzie toczenie się piłki będzie dłuższe.
Podstawowa technika jest bardzo podobna do klasycznego pitcha z dwoma modyfikacjami.
a. Piłka jest ustawiona minimalnie bardziej w prawo od środka postawy, ok 1 cm bardziej niż
w przypadku klasycznego pitcha
b. Po zakończeniu uderzenia staramy się aby obie nasze ręce były maksymalnie proste

Wygląda to tak

Rodzaje uderzeń w krótkiej grze

Widać w porównaniu do poprzedniego zdjęcia o ile niżej piłka poleciała, a pod upadku na green potoczy się ona dłużej.

Flop/lob

To uderzenie z maksymalnie wysoką trajektorią.
W grze stosuje się je niezmiernie rzadko, ale ćwiczenie tego uderzenia daje znakomite efekty
w pracy nad kontaktem z piłką i rytmem, co przekłada się na klasyczny pitch.
Uderzenie wykonujemy wedgem 60 z możliwie jak najmniejszym bounce (maksymalnie 10 stopni).

Wykonanie tego uderzenia wymaga kilku modyfikacji postawy i chwytu kija.
a. Najpierw jeszcze otwieramy łopatkę kija, aby jej loft był jak największy.
Z wedga 60 robimy w ten sposób wedge 64
b. Następnie trzymając (jeszcze bez normalnego uchwytu) kij przy ciele, otwieramy postawę (obracając się w lewo) do momentu, aż główka kija będzie pokazywała na cel.
Nasza postawa jest otwarta o ok. 30 stopni w stosunku do linii celu, a główka kija pokazuje na cel.
c. Chwytamy tak ustawiony kij normalnym chwytem. Wygląda to wtedy z punktu widzenia oczu gracza trochę nienaturalnie, gdyż chwytamy kij z otwartą łopatką normalnym chwytem. Jest to jakby bardzo słaby chwyt.

Rodzaje uderzeń w krótkiej grze

Oto jak wygląda ten chwyt

Rodzaje uderzeń w krótkiej grze

Przy tak otwartej łopatce

d. Teraz pozostaje wykonać bardzo duży zamach, z mocno zagiętymi nadgarstkami.
Piłka poleci bardzo wysoko jeżeli idealnie trafimy pod piłkę z minimalnym divotem.

Rodzaje uderzeń w krótkiej grze

e. Uderzenie musi być dokładnie wykończone jak pokazano na zdjęciu poniżej

Rodzaje uderzeń w krótkiej grze

Po upadku na green piłka zatrzyma się natychmiast.

Do zagrania tego uderzenia niezbędne jest w miarę dobre, miękkie podłoże oraz tzw. bounce kija maksimum 10 stopni. Przy twardym podłożu oraz większym bounce istnieje ryzyko topowania piłki.

Pro-pitch tzw. One Hop & Stop

Jest to najtrudniejsze uderzenie w krótkiej grze wymagające tysięcy prób.
Po jego wykonaniu piłka leci średnią-niską trajektorią i po upadku zatrzymuje się na długości praktycznie 1 metra. Dzieje się tak wskutek bardzo dużej rotacji wstecznej piłki (ok. 8.000 obrotów/min).
Gracze zawodowi uderzają tak z dystansu od 20 do 40 metrów tuż pod flagę.
Jednak nawet im czasem uderzenie to nie wyjdzie i piłka toczy się znacznie dalej.
Aby osiągnąć tak dużą rotację wsteczną trzeba spełnić 4 warunki.
a. Piłka musi być minimum 3 warstwowa jak np. Teitleist ProV lub TaylorMade Penta
b. Rowki na łopatce kija muszą być idealnie czyste
c. Piłka musi leżeć na czystym, w miarę twardym podłożu, nie może to być rough
d. Należy osiągnąć tzw. Spin loft od 43 do 45 stopni w kontakcie z piłką
O ile 3 pierwsze warunki są łatwe do zrealizowania, to warunek „d” jest niezwykle trudny.
Spin loft to różnica pomiędzy tzw. loftem dynamicznym a kątem ataku. Ilustruje to rysunek poniżej.

Rodzaje uderzeń w krótkiej grze

Im spin loft jest większy, tym piłka ma większą rotację wsteczną, ale tylko do wartości 45 stopni, potem spada. Aby osiągnąć odpowiednią rotację wsteczną przy uderzeniu o którym mówimy, spin loft powinien być minimum 43 stopnie.
Jak to osiągnąć kijem wedge 56 ?
Uderzając piłkę z kątem ataku -5 i takim loftem dynamicznym jak loft rzeczywisty mielibyśmy
56-(-5)=61 stopni, a więc za dużo. Musimy więc zmniejszyć zarówno loft dynamiczny jak i kąt ataku. Przy kącie ataku -4 potrzebowalibyśmy loftu dynamicznego 40, a więc o 16 stopni mniejszego niż rzeczywisty loft wedga 56.
Jak to zrobić ?
Musimy jednocześnie wykonać dwie rzeczy.
1. Pochylić shaft kija do przodu w momencie kontaktu z piłką o około 10 stopni. Wtedy nasz loft dynamiczny osiągnie 56-10=46 stopni. Brakuje nam jeszcze 6 stopni
2. Musimy uderzyć idealnie w sam skraj piłki, łopatka kija musi od razu zetknąć się z piłką swoją dolną częścią gdyż wtedy nastąpi tzw. gear effect, czyli łopatka sama pochyli się jeszcze do przodu o ok. 6 stopni. Wtedy osiągniemy nasze 40 stopnie dynamicznego loftu.

Aby wystąpiły te dwa warunki trzeba ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć, próbując kontrolować dynamiczny loft, kąt ataku i miejsce kontaktu z piłką.
Niektórzy gracze mają to dane w sposób bardziej naturalny, inni muszą ćwiczyć miesiącami.

*       *       *

Tak więc znacie już dwa podstawowe uderzenia w krótkiej grze i ich różne warianty.
Teraz trzeba to umiejętnie zastosować w grze.

Spis treści:
Wstęp do strategii krótkiej gry
I. Elementy wpływające na skuteczność krótkiej gry
II. Rodzaje uderzeń w krótkiej grze
III. Pięć podstawowych sytuacji wokół greenu
IV. Algorytm krótkiej gry
V. Treningi Realnej Gry dla krótkiej gry 

Krzysztof Czupryna

Przy tworzeniu strony pomógł nam sklep golfowy Golfhelp.

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *